Uppgjör

Endur fyrir löngu, þegar ég var að byrja mitt kink, þá var ég með leikfélaga. Svona eins og kinkverjar gera jafnan. Ég er gríðarlega þakklát fyrir þennan leikfélaga. Ég er gríðarlega þakklát fyrir því að hafa fengið að byrja þarna, með honum. Það eru ekki bara allir dásamlegu leikirnir sem við áttum, heldur líka allt hitt, allt í kringum leikina. Hann lagði grunninn að því hvernig ég stunda mitt kink í dag, 20 árum seinna. 

Það var fastur liður hjá okkur að taka spjall svona tveimur dögum eftir leik. Einskonar uppgjör á leiknum. Það er eitt af því dýrmætasta sem ég tók með mér frá þessum leikfélaga. Við ræddum hvað gekk vel, hvernig við fíluðum hitt eða þetta, hvað mætti fara betur og hvort það væri eitthvað sem við vildum gera aftur eða meira af. Þetta spjall gerði það að verkum að við lærðum meira hvort á annað, hvað við fíluðum og í hvaða átt við vildum fara með leikina. En ég lærði líka að staldra við og meta leikina eftirá, kafa dýpra ofaní þá og uppskera þeim mun meira. 

Síðan leið tíminn, við hættum að leika, og sigldum á önnur mið. Ég hef verið með allnokkra leikfélaga síðan við vorum að leika forðum daga, en alltaf hef ég reynt að koma þessu við. 

Núna er ég með frábæran leikfélaga. Við höfum verið að fikta okkur áfram í einhverja mánuði, leikirnir okkar eru krefjandi, en skemmtilegir og kúrið er dásamlegt. Alveg eins og ég vil hafa það. Hinsvegar höfum við einhvernveginn alltaf flaskað á uppgjörinu. Oft hefur það komið til tals en einhverra hluta vegna hefur aldri orðið neitt úr því, enda erum við bæði upptekin af öðrum skyldum flesta daga og tíminn flýgur á milli hittinga. 

Þetta plagaði mig alltaf svolítið og mér fannst eitthvað vanta. Það skiptir mig máli að leikfélaginn viti hvernig ég upplifi leikinn, hvað er að virka og hvað ekki og þar fram eftir götum. Jú, það er hægt að lesa í líkamstjáninguna en hún nær bara svo og svo langt. Eins vildi ég vita hvernig hann fílaði leikinn og hvað við leikinn var að virka fyrir hann. (Það er til dæmis mjög erfitt að lesa í líkamstjáningu leikfélagans þegar maður er með blindfold).

Á endanum fékk ég tæknina með mér í lið og bjó til skjal á netinu. Ég setti inn nokkrar spurningar varðandi leiki, og svaraði þeim fyrir síðasta leik. Síðan deildi ég skjalinu með honum. 

Þegar ég var að svara spurningunum var ég aftur komin í leikinn í huganum. Aðstæðurnar voru ljóslifandi fyrir mér, hvernig mér leið, hvernig ég lá, hvað ég sá (eða ekki) og heyrði (eða heyrði ekki), og allt sem við gerðum. Leikurinn lifnaði við aftur í huganum og smáatriði sem ég hafði gleymt rifjuðust upp. Með þessu móti fékk ég dýpri sýn á leikinn og hann lifði mun lengur. 

Fljótlega voru komnar athugasemdir frá leikfélaganum inn í skjalið mitt, og nokkrum dögum seinna deildi hann með mér skjali þar sem hann svaraði sömu spurningum varðandi leikinn út frá hans upplifun á honum.  

Þegar ég las yfir svörin hans fann ég hversu mikið ég hafði saknað einmitt þessa uppgjörs. Að fá að sjá svart á hvítu hvernig hann var að upplifa leikinn, hvað hann var að fíla og hvað ekki, hvað höfðaði til hans og hvað hann langaði að gera í framhaldinu. 

Aftur fannst mér leikurinn öðlast meira gildi en áður og ég skildi hans upplifun af leiknum, sem var talsvert frábrugðin minni upplifun. Fyrir vikið fannst mér ég vera nánari honum og er strax farin að hlakka til næsta leiks. 

Þessi leið virðist henta okkur núna, að hafa svona skjal á netinu til að fylla út eftir leik. Þetta er eitthvað sem ég næ að gera í þeim fáu dauðu stundum sem ég fæ yfir daginn og get þá gert upp leikinn óháð því hvað leikfélaginn er að gera þá stundina.

Það er líka annað: ég stakk upp á því að við myndum svara spurningunum hvort í sínu lagi, áður en við læsum svörin frá hinu. Með því móti hefur hans upplifun engin áhrif á mín svör við spurningunum, eins og gæti orðið annars. Ég er bara að vinna út frá mér og minni upplifun. 

Þannig að.... ég mæli með!!