Fara í aðalinnihald

Færslur

Sérvalið

Útlönd

Ég var erlendis í síðustu viku. Í borg með mörg hundruð þúsund íbúum þar sem miðbærinn iðaði af lífi. Nánar til tekið í Kaupmannahöfn.  Ég drakk í mig stemminguna og naut þess að fylgast með fólkinu, sem var í bland heimamenn og ferðamenn. Ég leyfði mér að fylgjast með og taka eftir. Ég sá staka einstaklinga, karla og konur, pör, fjölskyldur, mæðgur, ömmur og afa með barnabörnin. Allt í bland.  Kannski af því að ég var í svo góðu skapi og kannski af því að við vorum í ferðamannabúbblunni virtust allir svo glaðir og ánægðir með lífið. Þetta kitlaði mig.  Þetta kitlaði mig á máta sem ég bjóst ekki við, því ég fann að þetta kveikti svolítið í mér. Allt í einu langaði mig í ævintýri með einhverjum (einum eða fleirum) af þessum fjölmörgu mönnum sem gengu um Strikið. Hugmyndin um að ókunnugar hendur léku um mig kviknaði, minn líkami upp við annan, húð við húð. Kæruleysið sem fylgir því að vera langt í burtu frá heimaslóðum og að það yrðu engir eftirmálar heillaði mig.  Ef ...

Nýjustu færslur

Ein heima

Ein ný skilaboð

Skammgóður vermir

Þættinum bárust spurningar

Af berskjöldun og kinki

Hvernig kemst maður að því sem maður vill?

Næsta færsla

Ströggl

um örfantasíur

Örfantasía #042