Krass
Ekki eins og krot, heldur crash! Í þessu tilfelli: Þar sem leikur brotlendir. Ég á dásamlegan leikfélaga sem kemur mér sífellt á óvart. Skemmtilega á óvart. Ég vil ekki fyrirsjáanleika í leikjum. Ég vil nýtt, ég vil ekki vita nákvæmlega hvað við erum að fara að gera, því ég vil vera örlítið á tánum. Ég vil líka ekki leiki sem eru of auðveldir. Ég vil að þeir séu krefjandi fyrir mig, en ekki of erfiðir. Þetta er jafnvægislist. Ekki of lítið, en ekki of mikið. Ekki of auðvelt, en ekki of erfitt. Ekki of fyrirsjáanlegt, en samt innan rammans. Ekki of laust, en alls ekki of fast. Ekki bara gott, en ekki of vont heldur. Og svo spilar dagsformið inn í. Þessa vikuna hafði verið álag á mér. Allskonar eitthvað sem tengdist leiknum ekki neitt. Ofaná það hafði ég verið svolítið verkjuð. Þannig að þegar kom að leiknum var ég ekki í mínu allra besta formi. Leikfélaginn batt mig í nýja stellingu og það þurfti að laga eitt og annað svo hún væri ekki að trufla mig. Trúið mér, þetta er...