Símtalið
Ég lá í fanginu á honum í sófanum. Buxurnar og nærbuxurnar voru í kuðli á gólfinu og fimir fingur hans gældu við þurfandi píkuna mína. Þá hringdi síminn. Ég losaði mig úr faðmlögunum og teygði mig eftir honum. Á skjánum stóð nafn vinkonu minnar. Ég slökkti á hringingunni, með þeim orðum að ég myndi hringja í hana til baka seinna. Leikfélaginn horfði á mig og sagði “Svaraðu símanum!” Ég varð hálf hvummsa og maldaði í móinn. “Nei, svaraðu símanum!” sagði hann þá ákveðnari, með órætt glott á vörunum og þetta blik í augunum sem fengu píkuna mína til að taka viðbragð. Ég teygði mig aftur í símann og leit á skjáinn. Vinkona mín var ennþá að hringja. Ég svaraði símanum og heilsaði henni. Við vorum rétt búnar að heilsast þegar ég fann hönd leikfélagans leita uppi píkuna mína. Ég leit á hann og svipurinn á andlitinu á honum sagði allt sem segja þurfti. Hann ætlaði sér ekki að bíða rólegur þó ég væri í símanum. Ég beit í vörina á mér, kæfði niður nautnastununa vildi brjótast fram og vandaði...
