Ströggl
Ég hef strögglað undanfarið í leikfélagasambandinu mínu. Ég hef átt erfitt með að koma orðum að því, en tilfinningin var til staðar. Tilfinningin um að vera svöng, að vanta eitthvað en ég vissi ekki hvað. Það var ekkert að, ekki þannig. Við hittumst reglulega, áttum frábæra leiki og hittinga, gott kynlíf og skemmtum okkur vel saman. En ég var samt svöng! Alveg þannig að ég gekk inn í leikhittingana ekki endilega full af tilhlökkun og spennu, en af fúsleika og samstarfsvilja. Mér þótti ákaflega vænt um leikfélagann og það sem við höfðum byggt upp, en það var samt eitthvað sem var ekki að fullnægja mínum þörfum. Eitthvað sem ég fann ekki orðin yfir, bara þessa tilfinningu. Síðan, eins og verða vill, sprakk allt í loft upp. Einn daginn sat ég í sófanum hjá honum, með púða í fanginu og tárin streymdu niður kinnarnar á mér. Ég viðurkenndi loksins hvernig mér leið, að ég væri ekki að fá mitt, að ég væri komin á stað sem ég vildi ekki vera á, og að ég ætlaði ekki að bjóða sjálfri mér upp á að...
