Af berskjöldun og kinki
Leikfélagi minn var að fara núna áðan. Þegar ég horfi yfir farinn veg þá sé ég að ég hef tekið nokkur þung skref undanfarið. Ég neita því ekki að það hefur tekið á. Meira en ég kannski gerði mér grein fyrir. Í gærkvöldi var enn eitt erfiða skrefið tekið, þar sem við lágum saman í mykrinu í rúminu mínu. Við ræddum um heima og geyma, lífið og tilveruna og okkur. Ég berskjaldaði mig og orðaði hluti sem íþyngja mér. Hvernig okkar samskipti kæmu við mig, og hver væri minn stærsti ótti í öllu þessu. Það er að þrátt fyrir vilja á báða bóga, þá værum við einfaldlega það ólík að við gætum ekki mætt þörfum hvers annars. Í myrkrinu upplifði ég mig berskjaldaðri en ég hafði nokkurn tíman gert í þessu sambandi. Ég var bæði aum og óviss, en hann mætti mér, mannlegur og þolinmóður. Hann reyndi ekki að lofa öllu fögru, en ég fann hvernig hann var til staðar; hvernig hann hélt utanum um mig og hvernig hann hlustaði á mig. Þarna fann ég svo vel að ég skipti hann virkilega máli. Núna þegar ég sit eftir e...
