Eirðarleysi...
Við sátum á tónleikunum. Dóttir mín var orðin eirðarlaus svo ég rétti henni símann minn. Svona eins og nútíma mæður gera til að friða börnin og passa að þau trufli ekki annað fólk sem var komið til að hlusta á tónlistina. Ég hafði opnað myndaalbúmið svo hún gat þá setið kyrr og dundað sér við að fletta í gegnum myndirnar. Það er jú skárra en einhver tölvuleikur. Það var að koma hlé og fólkið í kringum okkur klappaði eftir góðan flutning. Ég heyrði dóttur mína segja stundar hátt “Vá, flottur pískur!” Við eigum hesta, svo hún þekkti til allskonar áhalda tendum þeim. Hins vegar mundi ég ekki eftir því að hafa eitthvað sérstaklega tekið mynd af písk, og því síður einhverjum flottum písk, þar sem okkar voru allir komnir til ára sinna. Ég leit yfir á skjáinn á símanum þar sem blasti við mynd af þessum fína flogger! Ég fékk nett sjokk við að sjá hann þarna á skjánum hjá henni. Yfirveguð (á yfirborðinu) tók ég símann af henni og slökkti á skjánum. Enda komið hlé á tónleikunum. Ég hé...
