Aðsend saga

Ég fékk senda sögu um daginn. 

Strax á fyrstu metrunum áttaði ég mig á því að sagan fjallaði um leikhitting sem ég átti með leikfélaganum skömmu áður. 

Sjálf hef ég oft skrifað svona sögur. Sögur af leikjum eða hittingum. Sögur sem eru endurminningar. Eða sögur sem að einhverju leiti eru byggðar á atvikum sem ég upplifði sjálf. 

Ég hef sent svona sögur til þeirra sem hlut eiga að máli, til að fá samþykki fyrir birtingu. Sérstaklega ef eitthvað viðkvæmt kemur fram. 

Yfirleitt finnst mér samt mest gaman að því þegar sögupersónurnar detta sjálfar um skrifin á blogginu mínu. 

Þetta var samt í fyrsta skipti sem ég fékk svona sögu senda til mín. Þar sem ég er sögupersóna en höfundur. Sagan var skrifuð í fyrstu persónu og frá hans sjónarhorni. Ég brosti þegar ég sá þetta ljóslifandi fyrir mér. Umhverfið og atburðarrásina sem ég kannaðist við. Það var svolítið skrítið að lesa frasa og orð sem ég nota oft og sjá þannig sjálfa mig í skrifunum hans. 

Þegar ég las áfram fann ég hvernig það kviknaði á mér. Ég vissi alveg hvað gerðist næst í sögunni, eða allavega hvað gerðist næst í atburðarrásinni þegar við hittumst, ég var jú þarna. Það var fátt sem kom mér á óvart. En að sjá það frá sjónarhorni hans fannst mér óendanlega æsandi. Þegar ég sá sjálfa mig þarna á prenti þá fannst mér mikið til mín koma og ég upplifði mig mjög æsandi. 

Það er einmitt fátt sem æsir mig meira en að upplifa mig sexý og æsandi í augum einhvers annars.