Krass

Ekki eins og krot, heldur crash! Í þessu tilfelli: Þar sem leikur brotlendir. 

Ég á dásamlegan leikfélaga sem kemur mér sífellt á óvart. Skemmtilega á óvart. Ég vil ekki fyrirsjáanleika í leikjum. Ég vil nýtt, ég vil ekki vita nákvæmlega hvað við erum að fara að gera, því ég vil vera örlítið á tánum. Ég vil líka ekki leiki sem eru of auðveldir. Ég vil að þeir séu krefjandi fyrir mig, en ekki of erfiðir.

Þetta er jafnvægislist. Ekki of lítið, en ekki of mikið. Ekki of auðvelt, en ekki of erfitt. Ekki of fyrirsjáanlegt, en samt innan rammans. Ekki of laust, en alls ekki of fast. Ekki bara gott, en ekki of vont heldur. Og svo spilar dagsformið inn í. 

Þessa vikuna hafði verið álag á mér. Allskonar eitthvað sem tengdist leiknum ekki neitt. Ofaná það hafði ég verið svolítið verkjuð. Þannig að þegar kom að leiknum var ég ekki í mínu allra besta formi. 

Leikfélaginn batt mig í nýja stellingu og það þurfti að laga eitt og annað svo hún væri ekki að trufla mig. Trúið mér, þetta er allt partur af leiknum. Svona gerist, og alla jafna skiptir þetta engu. 

Ég reyndi að slaka á, anda og gefa eftir. Ég reyndi að leyfa tilfinningunni að ná yfirhöndinni þannig að ég myndi sökkva í núið og vera bara, þar sem allt annað hverfur og ekkert stendur eftir en ég, hann og stundin núna. Mér tókst það einhvernveginn ekki alveg, og áður en ég vissi af hafði ég fengið eitt vænt högg á rassinn. Ég var óviðbúin því og það sveið undan því. 

Á einu augnarbliki þyrmdi yfir mig og ég krassaði. Ég vissi að ég gæti ekki meira. Ég vissi að leikurinn væri búinn, áður en hann byrjaði, og að honum yrði ekki bjargað. Ég sagði rautt! 

Leikfélaginn stoppaði og losaði mig úr bindingunni. En þó ég væri laus var ég ennþá einhvernveginn föst, og lokuð! Andlega. Ég var ekki lent, ég var ennþá að vega salt á brúninni og fann ekki jafnvægið. Hugurinn benti mér á að ég ætti að koma til baka en ég var ekki tilbúin. Ég var ekki tilbúin að sleppa takinu. Ég var ekki tilbúin til að koma til baka til raunveruleikans. Ég var ekki tilbúin að færa mig yfir í sófann. Ég var bara ekki tilbúin. 

Það leið nokkur stund áður en leikfélaginn spurði blíðlega hvort við ættum ekki að setjast í sófann og ég gat kinkað kolli. Við færðum okkur þangað og ég kúrði mig upp að honum. Það leið samt langur tími áður en ég fann orðin mín og við gátum rætt málin. 

Það kom mér á óvart hvernig ég hafði bara lokast og verið lengi að ná mér út úr því ástandi. Mér fannst ég ekki vera að standa mig gagnvart leikfélaganum sem óhjákvæmlega var lokaður úti. Mér fannst ég ætti að standa mig betur. Gera betur í þessu krassi, eins og góðir undirgefnir leikfélagar "eiga" að gera.

Samkvæmt bókinni á að losa hnúta, og ræða málin, fara yfir hvað misfórst og hvernig má komast hjá því næst. Í bókinni stendur ekkert um hvað eigi að gera þegar maður festist og lokast og týnir orðunum sínum!

Dásamlegi leikfélagi minn virðist búa yfir miklu meiri þolinmæði gagnvart mér, heldur en ég sjálf. Hann sagði mér að taka minn tíma og ýtti ekki á mig. Þannig að við tókum heillangan tíma í kúr á sófanum áður en ég gat opnað mig og sagt honum að: Nei, þetta eru ekki leyfar af einhverju gömlu. Nei, þetta er ekkert sem hann gerði vitlaust. Jú, ég hefði kannski átt að segja honum að dagsformið væri ekki upp á tíu, og að það hafi verið málið. Ég einfaldlega réð ekki við sársaukann. 

Ég játa að ég var ennþá mjög eftir mig daginn eftir, og daginn þar á eftir, og kannski daginn þar á eftir líka. Ég er ennþá mjög hugsi yfir þessu atviki og þarf að vinna meira með það. Og þá sérstaklega, hvernig hægt væri að bregast öðruvísi við ef þetta kemur upp aftur? Sem vonandi gerist aldrei!!