Örfantasía

Ég næ ekki andanum. 

Höndin á honum er á hnakkanum á mér og heldur mér fastri. Limurinn á honum er í munninum á mér og nær alla leið aftur í kok. 

Það er í lagi. 

Ennþá.

Ég á ennþá nóg eftir. 

Ég finn samt hvernig þörfin fer að kræla á sér. 

Þörfin eftir lofti. 

Þörfin eftir nýju súrefni!

Ég gef honum merki og hann losar takið. Ég ýti mér af honum, harður limurinn rennur út úr mér á sama tíma og ég gríp andann á lofti. Ég teyga súrefnið og finn hvernig það fyllir lungun. Ég er hálf dösuð en á sama tíma rosalega hátt uppi. Ég finn hvernig ég æsist upp. Mér finnst þetta hrátt, sóðalegt og hálf niðrandi. En þetta kveikir í mér á einhvern frumstæðan máta. 

Þegar ég hef kyngt munnvatni og slími, og dregið andann djúpt nokkrum sinnum segi ég einfaldlega 

"aftur!" 

Hann var að bíða eftir þessu og hikar ekki eitt augnarblik.