Bjargarlaus á bekknum

Ég var bundin föst á bekknum. Ég gat mig lítið hrært og kvartaði svosem ekki. Það fór alls ekki illa um mig. Ég hafði látið hann vita um að ég hafi verið að kljást við bakverki undanfarið, en ég vildi samt leika. Það truflaði mig ekki það mikið. Hann hafði verið ekkert nema almennilegheitin, spurði mig út í það, eins og góðir dommar gera, og ætlaði að taka fullt tillit til þess. 

Hann strauk yfir bakið á mér blíðlega. 
"Er það hérna sem verkurinn er?" spurði hann og fingur hans struku létt yfir svæðið. Ég játti því, og bætti við að það leiddi stundum niður í fótinn. Ég þyrfti bara að komast í hnykk og þá yrði ég góð aftur. 
"mhmm.... " var eina svarið sem ég fékk. Ég heyrði hann róta eitthvað í dótinu sínu áður en ég fann aftur fyrir höndum hans. Ekki létt og leikandi í þetta skiptið, heldur ákveðnar og leitandi. 

Hann ýtti með ákveðnum föstum strokum yfir auma svæðið, og þefaði uppi hnúta og eymsli sem ég vissi ekki einu sinni um. Ég stundi af sársauka, og togaði í ólarnar, en gat mig hvergi hrært. Ég var bundin, á fjórum fótum og algjörlega berskjölduð fyrir þessu, ég gat með engu móti komið mér undan. Þetta var EKKI það sem ég hafði talað um fyrir þennan leik og sársaukinn var hræðilegur. 

Hann strauk yfir svæði við mjaðmirnar á mér og sagði eitthvað um vöðvafestur og að oft væri þetta svæði aumt. Jafn harðann fór hann að nudda svæðið ákveðið og ji-dúdda-mía! Ég vissi ekki að það væri hægt að meiða mig svona mikið án áhalda. Ég emjaði af sársauka. Ég vissi ekki hvort þetta væri góður sársauki eða vondur, hvort þetta væri eitthvað sem væri virkilega að fíla, eða eitthvað sem ég fílaði innilega ekki. Ég þurfti samt að láta mig hafa það, og eftir smástund af þessum pyntingum fann ég hvernig stífnin minnkaði í bakinu og mér leið betur. 

Hann hætti þá þessum pyntingum og tók upp flogger.
Þá hófst önnur umferð....