Fullnægingin á bekknum

Ég var bundin á bekknum. Nýja bekknum. Ég lá á maganum með hendurnar festar með ólum um úlnliðinn. Ég var búin að reyna að losa mig svo lítið bæri á en komst fljótt að því að það gæti ég ekki. Um mig miðja var líka ól sem hélt mér fastri við bekkinn, en fæturnir voru lausir.
Engu að síður var ég föst og ósjálfbjarga þar sem ég lá þarna á miðju stofugólfinu heima hjá mér.

Ég heyrði hann taka eitthvað upp fyrir aftan mig. Ég var staðsett þannig að ég gat ekki séð hvað hann var að gera. Hann var samt eitthvað að bauka og fyrr en varði fann ég að hann renndi dildó inn í píkuna á mér, strax á eftir fór hann að eiga við rassinn á mér og fljótlega var kominn annar minni dildó í rassinn á mér.
Ég fann fiðring fara um mig alla og tilhlökkun yfir því sem koma skildi. Ég þurfti ekki að bíða lengi, því fljótlega fann ég hvernig vélin tók við sér og þrýsti báðum dildóunum dýpra inn mig, og svo til baka, fram og til baka. Leikfélaginn var með fjarstýringuna og stillti græjuna þannig að vélin reið mér hratt og djúpt. Þar sem ég var bundin á bekknum gat ég ekkert annað gert en tekið á móti.

Ég engdist um að nautn þar sem ég lá þarna, föst og ósjálfbjarga á bekknum, með lim í píkunni og annan í rassinum, riðið af vélinni, sem veitti enga miskunn.

Þegar ég var farin að venjast taktinum og tilfinningunni heyrði ég að hann kraup við hliðina á mér. Fingur hans leituðu uppi snípinn á mér og fóru að gæla við hann, ákveðið og hratt. Ég fann það fljótlega að ég myndi fá það ef hann héldi þessu áfram.

Ég fann hvernig nautnin byggðist upp, ég fann hvernig líkami minn brást við, ég fann hvernig ég spenntist upp og slaknaði á víxl, ég fann hvernig vöðvarnir herptust utanum limina tvo sem gengu taktfast inn og út úr mér, sem jók bara á nautnina mína og ýtti mér stöðugt nær brúninni.

Ég fann hvernig ég nálgaðist fullnæginguna, hvernig hún fór úr því að vera veikur möguleiki, yfir í að vera líklegri með hverju andartaki, þangað til hún var innan seilingar. Allt í einu var ég komin á brúnina. Á einu augnarbliki var fullnægingin hvort tveggja óhjákvæmleg og algjörlega úr mínum höndum. Líkaminn tók yfir og ég hefði ekkert getað gert til stöðva það hvernig hún gaus upp í mér. Líkami minn spenntist upp, píkan herptist utanum limina og ég fann hvernig fullnægingin heltók mig, hún lenti á mér eins og fljóðbylgja. 

Kröftug og altumlykjandi. 

Vöðvar líkamans herptumst saman, ég engdist um í heljargreipum nautnarinnar þar sem ég lá þarna, föst á bekknum. 

Í hamaganginum höfðu báðir limirnir dottið út úr mér, en leikflélaginn hélt áfram að fitla við næman snípinn. Örvunin var svo mikil að ég náði varla andanum. 

Ég var í krampakenndu taki fullnægingarinnar, næmninnar sem henni fylgir og oförvuninnar í boði leikfélagans. 

Ég heyrði óljóst að hann naut þess sem fram fór. 

Ég fann hvernig líkaminn brást við með krampakenndum hreyfingum, og barðist við ólarnar sem héldu mér fastri. 

Ég fann hvernig vökvinn gusaðist út úr mér við þessa miklu örvun. 

Ég fann hvernig dýnan undir fótum mér blotnaði en leikfélaginn hélt samt áfram að fitla við mig, hröðum og ákveðnum hreyfingum. 

Hann kunni að spila á líkama minn að þessu leiti. Hann vissi hvernig hann gæti mjólkað safann úr mér þegar ég er í þessu ástandi og gerði það grimmt. 

Ég baðst vægðar á milli þess sem ég stundi af nautn og unaði. “Ertu viss?” spurði hann og hélt áfram. 

Var ég viss? Ég vissi það ekki, því á vissan hátt naut ég þess að vera í þessu ástandi, bjargarlaus á hans valdi, algjörlega á hans valdi þar sem ég hafði takmarkaða stjórn á líkamanum. 

Þetta var gott, svo gott, en svo mikið. Eiginlega of mikið. 

“Æjii….” stundi ég upp og hann hló og hélt áfram. 

Hann hélt mér þarna, í þessu krampakennda unaðs ástandi áfram. 

Eftir nokkrar tilraunir í viðbót þar sem ég bað hann að hætta en hann spilaði leikandi áfram á þá strengi í mér sem vildu þóknast honum, sem vildu halda áfram að njóta, náði skynsemin að lokum yfirhöndinni, og ég stundi upp “Gult!” Hann hætti á stundinni. 

Hann strauk blíðlega yfir bakið á mér, kyssti mig og sagði mér hversu dugleg ég hafði verið áður en hann fór að losa ólarnar sem enn héldu mér fastri á bekknum.

Dösuð stóð ég upp og tók þá eftir pollinum eftir mig á dýnunni og gólfinu undir bekknum. Ég varð svolítið vandræðalega þegar ég sá það og hann hló.

“Já, þetta er allt úr þér…”