Símtalið

Ég lá í fanginu á honum í sófanum. Buxurnar og nærbuxurnar voru í kuðli á gólfinu og fimir fingur hans gældu við þurfandi píkuna mína. 

Þá hringdi síminn. Ég losaði mig úr faðmlögunum og teygði mig eftir honum. Á skjánum stóð nafn vinkonu minnar. Ég slökkti á hringingunni, með þeim orðum að ég myndi hringja í hana til baka seinna. Leikfélaginn horfði á mig og sagði “Svaraðu símanum!” Ég varð hálf hvummsa og maldaði í móinn. “Nei, svaraðu símanum!” sagði hann þá ákveðnari, með órætt glott á vörunum og þetta blik í augunum sem fengu píkuna mína til að taka viðbragð. Ég teygði mig aftur í símann og leit á skjáinn. Vinkona mín var ennþá að hringja.

Ég svaraði símanum og heilsaði henni. Við vorum rétt búnar að heilsast þegar ég fann hönd leikfélagans leita uppi píkuna mína. Ég leit á hann og svipurinn á andlitinu á honum sagði allt sem segja þurfti. Hann ætlaði sér ekki að bíða rólegur þó ég væri í símanum.
Ég beit í vörina á mér, kæfði niður nautnastununa vildi brjótast fram og vandaði mig við að hljóma eðlileg. Á sama tíma fóru fimir fingur hans um píkuna á mér og struku laust upp og niður á milli barmanna. 

 

“Er ég að trufla?” spurði vinkona mín. Hún hafði án efa tekið eftir því að ég var eitthvað annars hugar. 

 
“Ekki mikið” svaraði ég. “Ég hef smástund”. Ég sá glottið á leikfélaganum þegar ég sagði þetta og hvernig hann naut þessa í botn.

Það kom smá hik á hana, eins og hana grunaði að eitthvað annað ætti athygli mína, en hún hélt samt áfram. 

Á meðan vinkona mín sagði mér frá skondnu og skemmtilegu atviki sem hún hafði lent í, þá fundu fingur leikfélagans næman snípinn á mér og fóru að fitla við hann. Einmitt á þann máta sem mér finnst svo gott. 

Ég náði að einbeita mér nokkuð vel og halda athyglinni á símtalinu, en ekki á píkunni minni. Mér tókst að svara rétt og halda röddinni stöðugri, eins eðlilegri og ég gat. Ég passaði mig að horfa út um gluggann en ekki á leikfélagann og hvað hann væri að gera.

Þegar hann svo færði sig niður á milli fóta minna og fór að gæða sér á píkunni minni fann ég hvernig unaðurinn heltók mig! Ég gat ekki einbeitt mér lengur að því sem vinkona mín var að segja í símanum. Ég missti málið í smá stund, þannig að allt í einu var komin óþarfalega löng þögn í samtalið, af minni hálfu. Ég vissi líka að ef ég myndi segja eitthvað á þeirri stundu myndi röddin svíkja mig. 

Hún fór þá að tala um að sambandið væri ekki gott, hún heyrði illa í mér og að ég væri að detta út af og til. Það voru sannarlegir tæknilegir örðuleikar, sem höfðu ekkert með það að gera að leikfélaginn var að gæða sér á snípnum á mér og að ég hélt niðri í mér andanum til að emja ekki af unaði. Ég nýtti samt tækifærið og sagði að ég væri að lenda í þessu svolítið, og hvort við ættum ekki að heyrast betur seinna, þegar betur stæði á. Hún samþykkti það og við kvöddumst. Vonandi án þess að hún hafi orðið þess vör að ég væri hálf nakin og að það hafi verið karlmaður að fitla við mig allan tímann. 

Þegar ég var búin að leggja á leyfði ég niðurbældu nautnahljóðunum að brjótast fram og stundi af unaði. 

Leikfélaginn brosti og færði sig úr klofinu á mér og kyssti mig. Ég fann lyktina og bragðið af sjálfri mér í kossinum hans.

Þetta var bara rétt byrjunin á frábærum leikhittingi.