Ströggl
Ég hef strögglað undanfarið í leikfélagasambandinu mínu. Ég hef átt erfitt með að koma orðum að því, en tilfinningin var til staðar. Tilfinningin um að vera svöng, að vanta eitthvað en ég vissi ekki hvað. Það var ekkert að, ekki þannig. Við hittumst reglulega, áttum frábæra leiki og hittinga, gott kynlíf og skemmtum okkur vel saman. En ég var samt svöng!
Alveg þannig að ég gekk inn í leikhittingana ekki endilega full af tilhlökkun og spennu, en af fúsleika og samstarfsvilja. Mér þótti ákaflega vænt um leikfélagann og það sem við höfðum byggt upp, en það var samt eitthvað sem var ekki að fullnægja mínum þörfum. Eitthvað sem ég fann ekki orðin yfir, bara þessa tilfinningu.
Síðan, eins og verða vill, sprakk allt í loft upp. Einn daginn sat ég í sófanum hjá honum, með púða í fanginu og tárin streymdu niður kinnarnar á mér. Ég viðurkenndi loksins hvernig mér leið, að ég væri ekki að fá mitt, að ég væri komin á stað sem ég vildi ekki vera á, og að ég ætlaði ekki að bjóða sjálfri mér upp á að vera ófullnægð í sambandi sem átti að byggjast á nánd, kærleika, og leikgleði.
Ég hugsa að þetta hafi komið honum í opna skjöldu, því að eftir þessa játningu mína kom þögn. Löng og þung þögn.
Eftir þögnina tók við samtal sem var opið, heiðarlegt og krefjandi.
Ykkur að segja þá man ég ekki nákvæmlega hvernig það fór, en ég man að allt í einu var ég orðin svo afskaplega þreytt. Allar hugsanir voru þungar og áreynslumiklar og mig langaði ekki lengur að sitja þarna, berskjölduð og marin á sálinni og halda áfram að pota í aumu blettina. Þannig að ég bað um að við myndum hætta að tala um þetta, pása þetta samtal, og koma aftur að því seinna. Hann samþykkti það með semingi og ég fann hvernig mér létti, en á sama tíma hversu þungt þetta hafði verið.
Ég fann að ég vildi ekki sitja þarna og vera sterk lengur. Ég spurði hann hvort við gætum kúrt, og hann opnaði fangið og tók mér fagnandi. Þegar ég fann hendur hans taka utanum mig fann ég hvernig gráturinn braust fram. Ég snökkti við bringuna á honum og hann hélt þétt utanum mig. Ég grét ekki af einskærri vanlíðan, heldur af létti. Létti yfir að hafa verið loksins fullkomlega heiðarleg, létti yfir því hversu yfirvegaður hann var í öllu saman, létti yfir að ég sagði það sem ég vildi sagt hafa og við vorum ennþá þarna, bæði tvö. Það var ekki allt ónýtt. Létti yfir að komast í gegnum eitthvað erfitt.
Daginn eftir tókum við framhaldið af spjallinu sem kemur í næstu færslu.
Alveg þannig að ég gekk inn í leikhittingana ekki endilega full af tilhlökkun og spennu, en af fúsleika og samstarfsvilja. Mér þótti ákaflega vænt um leikfélagann og það sem við höfðum byggt upp, en það var samt eitthvað sem var ekki að fullnægja mínum þörfum. Eitthvað sem ég fann ekki orðin yfir, bara þessa tilfinningu.
Síðan, eins og verða vill, sprakk allt í loft upp. Einn daginn sat ég í sófanum hjá honum, með púða í fanginu og tárin streymdu niður kinnarnar á mér. Ég viðurkenndi loksins hvernig mér leið, að ég væri ekki að fá mitt, að ég væri komin á stað sem ég vildi ekki vera á, og að ég ætlaði ekki að bjóða sjálfri mér upp á að vera ófullnægð í sambandi sem átti að byggjast á nánd, kærleika, og leikgleði.
Ég hugsa að þetta hafi komið honum í opna skjöldu, því að eftir þessa játningu mína kom þögn. Löng og þung þögn.
Eftir þögnina tók við samtal sem var opið, heiðarlegt og krefjandi.
Ykkur að segja þá man ég ekki nákvæmlega hvernig það fór, en ég man að allt í einu var ég orðin svo afskaplega þreytt. Allar hugsanir voru þungar og áreynslumiklar og mig langaði ekki lengur að sitja þarna, berskjölduð og marin á sálinni og halda áfram að pota í aumu blettina. Þannig að ég bað um að við myndum hætta að tala um þetta, pása þetta samtal, og koma aftur að því seinna. Hann samþykkti það með semingi og ég fann hvernig mér létti, en á sama tíma hversu þungt þetta hafði verið.
Ég fann að ég vildi ekki sitja þarna og vera sterk lengur. Ég spurði hann hvort við gætum kúrt, og hann opnaði fangið og tók mér fagnandi. Þegar ég fann hendur hans taka utanum mig fann ég hvernig gráturinn braust fram. Ég snökkti við bringuna á honum og hann hélt þétt utanum mig. Ég grét ekki af einskærri vanlíðan, heldur af létti. Létti yfir að hafa verið loksins fullkomlega heiðarleg, létti yfir því hversu yfirvegaður hann var í öllu saman, létti yfir að ég sagði það sem ég vildi sagt hafa og við vorum ennþá þarna, bæði tvö. Það var ekki allt ónýtt. Létti yfir að komast í gegnum eitthvað erfitt.
Daginn eftir tókum við framhaldið af spjallinu sem kemur í næstu færslu.
Ummæli